วันก่อน(เพราะจำไม่ได้ว่าวันไหน 55)

หนีออกจากร้านตัวเอง เพราะเกิดศึกครั้งหญ่ายยย

เหอๆ

 

พี่เก่ง (พี่ที่สนิทที่นี่ พี่ชายเว้ย พี่ชาย กรูรู้นะพวกเมิงคิดอะไรอยู่น่ะ)

ก้เลยชวนหนีตายออกจากร้าน (พอดีพี่เก่งออกกะพอดี)

ไปหาข้าวข้างนอกกินกัน

เพราะไหนๆก้นัดกันจะไปช๊อปปิ้งให้คุณเพื่อนๆอยู่แล้ววันนี้ 

 

ระหว่างอยู่บนรถพี่เก่งก้ถามว่ากินไรกันดีวะ?

กรูก้ติ้ว พี่เก่งก็ติ้ว

(ติ้ว คือ อาการไม่มีเงินขั้นรุนแรง 55 ศัพท์ใหม่ จากเด็กนอกกกกก(โลก ก๊ากก))

ติ้วทั้งคู่ เหอๆ

 

พี่เก่งก้เลยเลี้ยวรถเข้าบ้านพี่เค้า

แล้วก้บอกว่า เด่วทำกับข้าวให้กินที่บ้านละกัน

โอ้วววว

 

ใครจะไปเชื่อ ผู้ชายทั้งแท่ง หน้าตาดี บ้านรวย

ทำกับข้าวเป็น

แถมอร่อยซะด้วยสิ

 

เข้าบ้านไป พี่เค้าไม่ให้กูทำไร ให้นั่งเฉยๆ

ก็นั่งดูเค้าทำไข่ขยี้ 55

แล้วก็เอาแซลมอนมาย่าง

ตอนแรกจะทำแซลมอนย่างราดซอสกระเพรา

แต่ใบกระเพราหมด แป่ววว

(ขอบอกว่าใบกระเพราที่นี่แพงมาก ไอ้นัทนอกจากเมิงจะขายยาคูลว์ กูแนะนำให้ขายใบกระเพราด้วยอีกอย่าง 55)

 

ก้เลยเปลี่ยนไปทำแซลมอนราดซีอิ้วแทน

แต่เนื่องด้วยว่าพี่เค้าไม่เคยทำซอสนี้มาก่อน

ใส่นี่เลย น้ำมันหอย ซีอิ้ว ซอสแม๊กกี้ น้ำปลา

มันก้เค็มดิวะ แล้วยังยื่นให้กูชิมอีก (รู้ทั้งรู้ว่ามันเค็ม)

หลังจากกูบอกให้แก้ด้วยการใส่น้ำตาลลงไป

ก็ไม่ได้ช่วยทำให้อะไรดีขึ้น

ก็เลยเททิ้ง 555

 

เปลี่ยนใหม่ๆ

คิดกันอยู่หน้าเตานั่นละ ทำซอสไรดีวะ

คิดกันอยู่นาน ไฟเตาแก๊ซก้ไม่ปิด ดีไม่ไหม้กระทะไปด้วย 55

 

คุ้ยๆตู้เย็น ก้ไปเจอซอสกระเพราเร็จรูปพอดี

ก็เลยได้ซอสละ

พี่เก่งก้เอาน้ำมันใส่กระทะ ใส่ซอส(สำเร็จรูป)ไปผัดๆ

ง่ายดี 55

 

ราดแซลมอนที่ย่างเสร็จไว้แล้ว

โอเค ตักข้าว กินได้

โหยยยย

อร่อยที่สุดในโลกอ้ะ 55

 

ชมไว้ก่อน เด่วเค้าไม่เอาของกลับมาให้กู กร๊ากกก

แบบว่าของคุณเพื่อนเยอะมากมาย กูเลยต้องสละโน๊ตบุ๊คอันแสนหนักของกรู

ไปให้พี่เค้าถือกลับไทยให้ 55

ดังนั้นช่วงแรกๆ ติดต่อกูไม่ได้ จนถึงวันที่ 25 เพราะพี่เค้ากลับถึงไทย 25พอดี

 

แต่ก้กินแล้วไม่ท้องเสียนะ ฮา

แล้วก้อร่อยจริงๆด้วยละ ไม่น่าเชื่ออออ

 

ปล. ก่อนกลับก้เลี้ยงส่งด้วยการกินเหล้า

พอกลับไป กูกะพี่เก่งก้จะฉลองกลับไทยด้วยการกินเหล้าเหมือนกัน

55

กูว่า หาเรื่องแดกเหล้ามากกว่าเหอะ อิอิ

ไว้เจอกันที่ไทย เฮียยยย

เอ้า ชนนนนนนน

 

ในที่สุดกูก้ว่าง มาอัพบล๊อคอีกรอบนึง

จริงๆก็อยากจะบอกว่า ก้ว่างตลอดแหละ

 

แต่กูติดนิยาย 55

 

ตื่นมา(ตอนแรกกะจะบอกเช้ามา แต่นึกได้ไม่เคยตื่นเช้ากะเค้า อิอิ)

ก็เปิดเนต อ่านนิยายในพันทิพก่อนเลย

ตามมาด้วยเช็คเมลล์

แล้วก็อ่านกระทู้ในพันทิพ

 

อ่อ อีกอย่างนึงที่ทำแม่งทุกวันก็คือ เช็คยอดเงินในธนาคารออนไลน์

ดูจำนวนเงินที่มันลดลงไปทุกวัน

ดูแล้วก็เศร้าใจ (ดูแล้วเศร้า แล้วกูจะดูทำไมทุกวันวะ?)

มีแต่ถอนๆ ไม่เห็นมีฝาก(วะ)

 

 

เข้าเรื่องดีกว่า

วันก่อนไปตลาดมา

ไอ่เหี้ย กูเจอแล้ว ของที่แพงเวอร์

 

มันคือ "ยาคูลว์" (เขียนไม่ถูก 55)

 

แพงสัดๆ แม่ง 5 ขวดตกไป ประมาณ 3เหรียญ

ก้ประมาณ 120 บาทไทย

ตกขวดละ 24 บาท

ขวดเท่าบ้านเราเล้ย กระจิดนึง ยกซดทีเดียวหมด

กรอกปากง่ายยิ่งกว่าเหล้า 555+

 

ก็เลยซื้อมาลองดู

จะบอกว่าโง่ ซื้อมาก้ว่าได้

หลังจากกินแล้ว ก้ไม่เหนจะต่างกับบ้านเราเล้ย

 

ใช่สิ มันจะต่างได้งัยวะ

ก้มันยี่ห้อเดียวกัน มันก้ต้องเหมือนกันสิ!!

 

จบดีกว่า

จริงๆกะไว้จะเขียนเยอะกว่านี้ แต่ตอนนี้ขี้เกียจละ

ไปอ่านนิยายในพันทิพต่อดีกว่า 55

นี่อุตส่าห์ลัดคิวประจำวันเลยนะเนี่ย กร๊ากกก

 

5555 นึกคึกเหี้ยไรขึ้นมาไม่รุ เสือกมาอัพบล๊อค

ไม่ได้อัพมาเป็นชาติแล้ว ลืมไปแล้วว่ามันทำอะไรยังไง

จิ้มๆไป แม่งก็คงได้เองละวะ

---

 

นิยายเรื่องนั้น

 

กริ้งๆๆๆ (เสียงโทรศัพท์ดัง) ว่าแต่เสียงโทรศัพท์แม่งรุ่นป้าเกิ้นน

 

กรู: โทรมาทำไม?

มัน: ******

กรู: อะไรนะ ว่าไงนะ จะฆ่าตัวตาย??

มัน: ******

กรู: สงสารพ่อแม่ยูเนอะ อุตส่าห์ส่งเสียลูกเรียนมา แต่ลูกกลับมีปัญญาคิดได้แค่เนี้ย ยูตายๆไปเหอะ อยู่ไปก้หนักแผ่นดินป่าวๆ

     เกิดมาแล้วคิดได้แค่นี้ อย่ามีชีวิตอยู่เลย

มัน:...................

กรู: อ่อ อีกอย่างนึงนะ ถ้ายูจะตายไม่ต้องโทรหากรู นู่น ไปโทรหาโรงพยาบาลไม่ก็ปอเต๊กตึ้งโน่น

     กรูไม่ใช่มูลนิธิร่วมกตัญญู โทรหากรูก็ไม่ได้อะไร

กรู: อ่อ กรูอโหสิกรรมให้ หวังว่าชาติหน้าคงไม่ได้เจอกันอีก อาแมน แค่นี้นะ จะไปตายก้รีบๆไป

 

กรู: (วางหูโทรศัพท์ไป) แล้วแดกต่อ

 

สักพักก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา 555 ความฝัน

 

*************************************************************************************

 

ปล. กรูก็บอกแล้วว่ามันเป็นนิยาย

 

---

 

เดือนหน้า เด่วกรูก็กลับกรุงเทพเมืองฟ้าอมรละ

 

และหากเมื่อใดจิตใจอาจระส่ำระสาย สะดุดกับอะไรขึ้นมาบ้าง
ก็จงหยุดพักตรึกตรอง อย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด
"สิ่งดีดี" จนกระจัดกระจาย
เพราะ "การให้ความหมาย" ไม่ใช่ "การตั้งความหวัง"
คนสองคนให้ความหมายซึ่งกันและกัน แต่คนสองคน
"จะไม่ตั้งความหวังในกันและกัน"
เพราะการตั้งความหวังมักนำพาซึ่ง "การเรียกร้อง"
"ความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ" โดยที่ไม่รู้ตัว
มันร้อนนัก หนาวนัก และไม่เป็นสุข
เราต้องไม่ลืมปรับอุณหภูมิจิตใจเอาไว้ที่องศาอุ่นๆ
หากเริ่มรู้สึกตัวว่า
ความร้อนเริ่มทวีขึ้น เราต้องค่อยๆ
เดินออกมาสูดอากาศเย็น
หากตรงกันข้ามเราก็ต้องหลบเร้นจากความหนาวมาหาไอแดดเช่นกัน

 

และอย่าลืมว่า "ความพิเศษ"
ไม่ได้จำกัดว่าจะต้องเป็นพิเศษมากหรือพิเศษสุด
หรือพิเศษอย่างยิ่งในคนคนเดียว
ทั้งเราและเขาอาจจะมีคนพิเศษในวิถีชีวิตได้หลายลักษณะ
พิเศษในเรื่องนั้น
พิเศษในเรื่องนี้
ในเมื่อหัวใจเป็นของเรา
เราก็ย่อมเลือกให้ความพิเศษกับใครก็ได้ที่เราจะไม่ต้องแลก
กับความทุกข์อย่างพิเศษกลับมา

 

จงให้ "ความพิเศษ" เป็นชีวิตชีวา
เป็นแววตาที่แจ่มใส
เป็นความห่วงใยที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ยิ้มได้
ไม่วิ่งหนี แต่ไม่วิ่งตาม
ไม่หักห้าม แต่ไม่กระโจนใส่
ไม่เป็นน้ำตาลที่หวานอ่อนไหว
แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจและเอื้ออาทร
จงเป็นความแจ่มใสในอารมณ์ของตัวเอง เป็นความชุ่มชื่น
สดใส เช่นสายน้ำ
เป็นสีสันงดงามเช่นมวลผกา เป็นสีเขียวของใบไม้
ที่เย็นที่ตาและที่ใจ

 

และที่ตรงนี้ จะอีกนานเท่าใด ไม่ว่า "คนพิเศษ"
คนนั้นจะอยู่ใกล้หรือต้องจากกันไกล
ความพิเศษ" นั้นก็จะคงอยู่อย่างมีคุณค่า ณ ที่เดิม
ที่ซึ่งใจข้างซ้ายตรงกัน